1 jaar stilte doorbroken

Hoe begin je na bijna een jaar afwezigheid terug aan je eerste blog-post? Deze vraag spookte de laatste dagen door mijn hoofd. Doe ik alsof er helemaal niet zoveel tijd tussen zit? Of lucht ik even mijn hart op mijn eigen blog?

Bij deze kies ik voor het laatste…

Voor de meeste onder jullie zal het vreemd klinken, maar ik, als 33 jarige vrouw, werd in 2016 voor het eerst geconfronteerd met (totaal onverwacht) afscheid nemen van een dierbare… Tot begin mei 2016 heb ik nooit beseft hoeveel geluk ik op dat gebied had, maar toen kwam dat ene telefoontje dat mijn schoonvader ziek was geworden op vakantie. Toen hij eindelijk sterk genoeg was en gerepatrieerd kon worden, kwam het verdikt: leukemie… Noem mij heel naïef, maar op dat ogenblik heb ik geen seconde gedacht dat hij er 2 maanden later niet meer zou zijn…

Nooit meer een onverwacht bezoekje, nooit meer de kleinkinderen zien spelen en opgroeien, nooit meer bij elke outfit van de kleinkinderen vragen of het “een Nolo” was, nooit meer…

Ik had nooit durven denken dat ik mijzelf ooit zo zou “kwijt” zou geraken. Maar nu bijna een jaar verder steek ik mijn tenen eens in het water om te voelen of het ok is om verder te gaan…

Dit weekend in de stralende zon haalde ik mijn naaimachine van onder het stof en besloot om 2 jurkjes te maken voor mijn meisjes..

de meisjes kon ik ondertussen in het oog houden, terwijl ze in het zwembad zaten, en onze jongste lag rustig een dutje te doen 🙂

Sofilantjes bracht een tijdje geleden weer een nieuw en leuk patroon uit, het Mantica patroon. Het is weer een patroon met een aantal opties, waardoor je weer genoeg keuzes hebt…

Ik koos voor de “korte rok jurk”, met het rugpand optie A, en gebruikte een sweaterstof van Bambiblauw. Buiten het aaneenzetten van de schouderbandjes, is het een heel leuk patroon, zoals we altijd van Sofilantjes gewend zijn. Ik weet niet waarom, maar de schouderbandjes is toch best een “fijn” werk en ik heb daar precies altijd te dikke vingers voor 🙂 Maar na veel vastzetten, tornen en opnieuw vastzetten is het toch gelukt… de aanhouder wint 🙂

Voor het passen en foto’s heb ik moeten wachten tot de meisjes uit het zwembad wouden komen. Maar met dit weer vond ik het niet erg om op hen te wachten, het was het ideale moment om mijn “melkflessen” een beetje zon te gunnen…

De jurkjes zijn ideaal voor het huidige weer, en ze liggen dus al klaar om morgen aan te doen voor school 😉

En voor de foto’s, jullie weten hoe dat gaat met kinderen… stilstaan zit er zelden bij 🙂 Voor de kenners onder ons, jullie kunnen er de poses van “Ik zeg miauw – De gelaarsde kat – Efteling” en “walk like an egyptian” in herkennen…

 

Dag Walter, bompa, papa, schoonvader,… Wij missen je nog elke dag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s